مه‌ی و نه‌ی
• حافزی شیرازی

ده‌كه‌م مـــاچی ده‌می و پێداده‌كه‌م مه‌ی
به‌ ئـــــــــــــاوی زینده‌گـــــــانیم  بردووه‌ په‌ی

نه‌ ڕازیم، ڕازی وی بێژم  لــــــه‌ لای كه‌س
نه‌ پێم خۆشه‌،  ببینم كـــــــه‌س له‌ ده‌وره‌ی

ده‌كه‌م مـاچی ده‌می و خوێنێ ده‌خوا جام
ده‌بینم ڕووی و گــــــوڵ ده‌تكێ خــــوناوه‌ی

زمــــــانی زوهدی خۆت وه‌ك خونچه‌ داخه‌
كـه‌ گوڵ، گواستیه‌وه بۆ باغ شوێن و پێگه‌ی

مــــــــه‌هێڵه مه‌ست وه‌كو چاوی خومار بێ
به‌ یادی له‌علی وی، ســــــــــاقی بده‌ مه‌ی!

بده‌ جـامی مه‌ی و مدوێ له‌ «جه‌م» بۆم
به ‌من چی كێبوو جه‌م، یا كامه‌بوو«كه‌ی»

بخه‌ چه‌نگێ له‌چه‌نگ، ئه‌ی مانگی موتریب
ڕه‌گی بگره،‌ هـــــه‌تا  مه‌ست بم له‌ زرمه‌ی

لـــــــــــــــــه‌ قاڵب نایه‌وێ جیابێته‌وه گیـــان
كه‌ ئاوێته‌ی ڕه‌گی بووه‌، خوێنی پیاڵــــه‌ی

زمانت داخه‌ ئـــــــــــه‌ی «حافز»! زه‌مانێ
حه‌دیسی بێزمانان ده‌رد‌ه‌خــــــــــــا: نه‌ی!

• • •