ده‌وڵه‌تی یار: حافزی شیرازی

ڕۆژی هیجران و شه‌وی دووری لـــــه ‌‌‌ یار دوایی هات
چـــابوو به‌و فاڵی  كــه‌ من گرتمه‌وه‌ كار دوایی هات

ئه‌و په‌رێشانیی شه‌وگــــاری درێژ  و خـــــــــه‌می دڵ
سه‌رجه‌می وانه‌ له‌ ســــای زولفی نیگار دوایی هات

سوبحی هیوا كه‌ له‌ نێو په‌رده‌یی غه‌یبا مـــــــــــابوو
بێژه‌ با بێته‌ده‌رێ، چون شــــــــه‌وی تار دوایی هات!

له‌وه‌دوا نوور ده‌گه‌یێنین لــــه‌ دڵی خــۆن به‌ شه‌به‌ق
كــه گه‌یشتووینه‌ هه‌تاو، خۆڵ و غــوبار دوایی هات

شوكری یه‌زدان! كه‌ به‌ ئیقباڵی كڵاولاریی گـــــــــوڵ
فیزی زریانی ده‌ی  و شه‌وكه‌تی خــــار دوایی هات

ئه‌و هه‌موو ناز و كریشمه‌ی كـــه‌ خه‌زان ده‌یفه‌رموو
عاقیبه‌ت پاك به‌ شنه‌ی بایی به‌هــــار دوایی هات

باوه‌ڕم نییه‌ ڕۆژگـــــــاری تووش و ناخۆش بێته‌وه‌
كـاره‌ساتێ بوو، به‌ هۆی ده‌وڵه‌تی یار دوایی هات

ساقیــــــــا! بۆمه‌ بژی و، ساغه‌ره‌كه‌ت پڕ مه‌ی بێ
كــه‌ له‌ سایه‌ی سه‌ری تۆ ترسی خومار دوایی هات

گـه‌رچی نه‌كرا كه‌سێ حیسابێ بكات بۆ «حـافز»
جێی سپاسه‌! كه‌خه‌می زێده‌ له‌ هه‌ژمار دوایی هات

• • •

سه‌رنج: سه‌ردێڕی غه‌زه‌له‌ فارسییه‌كه‌ ئاوایه‌:
روز  هجران و  شب   فرقت  یار  آخرشد
زدم این فال و گذشت اختر و كار آخرشد