حافزی شیرازی:

سۆفی! وه‌ره‌ كـــــه‌‌ ئاوێنه‌ی سافی یه‌، ئه‌م پیاڵه‌یه‌
هه‌تا بڕوانی سه‌فای ئـــــــــــــه‌و مه‌یه‌ ڕه‌نگ ئاڵه‌یه
‌
هـــــــه‌‌موو ڕازی ژێرپه‌رده‌، له‌ ڕه‌ندی مه‌ست بپرسه‌
كـــــوانێ ئه‌مه‌ كه‌شفی ئه‌و نوێژكه‌ره‌ خوێنتاڵه‌یه‌؟!

ئـــــــه‌ی دڵ، لاویی تێپه‌ڕی و نه‌تچنی گوڵی عه‌یش
تـــــــــازه‌ له‌ عه‌یب و عاری سه‌ری پیرییت زاڵه‌یه‌؟!

خۆشیی نه‌غدی دنیایه‌ مه‌ده‌ به‌ قه‌رزی به‌حه‌شه‌ت
كـــــــــــــــــه‌‌ میراتی باباده‌م، ته‌نیا له‌تێك سواڵه‌یه
‌
یه‌كــــــــــــــدوو قومان بخۆوه‌ له‌ به‌زمی ده‌ور و، بڕۆ
یانی هـــــــــــــــــــه‌‌تا سه‌ر نییه‌، ژوانگه‌ له‌و ماڵه‌یه‌

داوه‌كانت خـــــــــــــــــــــڕكه‌وه‌، ڕاوی تۆ نییه‌ سیمڕغ
كــــــــه‌‌ داو، هه‌میشه‌ لێره‌ له‌ به‌ر با، وه‌ك جاڵه‌یه‌
 
ئه‌مـــــــــــــن ده‌بوو زانیبام خۆشیی له‌ خۆم نابینم
له‌و ڕۆژه‌ ده‌رگـــــــــــــــــــای دڵم بۆ ئه‌وین ئاواڵه‌یه
‌
مریدی  جامی مه‌یه‌ «حافز» ئه‌ی ســــــــــه‌با بێژه‌:
زۆر له‌مێژه‌ نۆكــــــــــــه‌‌ری پیری «جام» و پیاڵه‌یه‌

• • •

وه‌رگێڕانه‌وه‌: س. چ. ‌هێرش

سه‌رنج: سه‌ردێڕی غه‌زه‌له‌ فارسییه‌كه‌ ئاوایه‌:
صوفی! بیا كه‌ ‌آ‌ینه‌ی صافی است جام را
تـــــــــــــــــــــا بنگری صفای می لعل فام را