دوو پارچه غهزهل: حافزی شیرازی
• وهرگێڕانهوه: س. چ. هێرش

(1)
الا یـــــــــــــــــا ایها الســــــــــــــاقی ادر کاسا و ناولهـــــــــــا
کـه عیشق هاسانی هێناپێش، کهچی تێیكهوتووه موشکیلها

بـــه بۆنی نافهیهکی وی کـــــــــــــه با لهو کهزیه دهیهێنێ
به یهک تای زولفی ڕهشماری، چ خوێنێک کهوته نێو دڵها

بڕهنگـــــــێنه بــــه مهی بهرماڵ، ئهگهر پیری موغان بێژێ
که سالیک بێ خـــــــــــهبهر نابێ له ڕێ و ڕهسمی مهنزڵها

له ژووری مـــــهنزڵی گیانان، چ جێی خۆشی کهوا ههردهم
له قۆڕ ههڵدهستێ هـــــــــــــــاوارێ: ببهستن بار و مهندیلها

شهوی تاریک و ترسی پێڵ و گێژاوی وههــــــــــــــــا ئهستهم
بڵێی سووکبارهکان حاڵمــــــان بزانن وان له ساحیل، ها؟!

ههموو کــــــارم له خۆخوازیی به بهدنێوی گهیشت ئــــاخر
چلۆن ڕاز بهرمهلا نابێ کــــــــه کهوته زاری مـــــــهحفیلها

حـزورێک گهر دهخوازی تۆ، له وی غـــــایب مهبه «حافز»
متی مــــــــــــا تلق من تهوی دع الدنیــــــــــــا و اهملهـــــــــا

• • •

الا یـا ایها الســــــاقی ادر کاسا و ناولهــا
كه عشق اسان نمود اول ولی افتاد مشكلها

--------------------------------------------------------------------------

(2)
شهماڵ، به ڕووی خۆش بێژه: بهم خهزاڵه ڕهعنایه
که سهرههڵگرتنی من، بۆ دهشت و کێو، لهو ڕایه

ناکــــــــــــرێ له نهختێ زیاتر بێژم عهیبی جهماڵت
که ئهو ڕووخساره جــــــوانهت، بهبێ خاڵی وهفایه

ڕهنگه غرووری جوانیت ڕێگهت نهدا گــــــــــــوڵی من
که پرسیارێ بفهرمووی لهو بولبوله شــــــــــــهیدایه

هـــــــــاکا به دواندنی خۆش، بکهی ڕاوی ئههلی دڵ
به دانه و داو ناگیرێ، ئــــــــــــــهو مهلهی وا زانایه

کــــــــــــــــــــاتێ که دادهنیشی بۆ بادهپێوی لای یـــار
خۆزیا خۆشهویستانی باپێوت له یـــــــــــــــــاد بایه!

لهمهڕ باڵابهرزانی چاوکهژاڵی ڕوومهت مـــــــــانگ
ســـــــــــــهرم سووڕماوه بۆچی قهت نایهنه ڕهدایه؟

شــــــــــهکرفرۆش که عومری ههروا درێژ بێ! بۆچی
ناپرسێ لــــــــــهو تووتییهی شهکری ده زاری دایه؟

له ئاسمـــــــــــان سهیر نییه، ئهگهر به گفتی حافز
لـــــــه سای سروودی زوهره، مهسیح بێته سهمایه!

• • •

صبا! به لطف بگوی آن غزال رعنا را
که: سر به کوه و بیابان تو داده ای مارا