عیشقه‌ ته‌نیا ڕێنوێنی ڕێڕه‌وان
غه‌زه‌ل: حافزی شیرازی

عیشقه‌ ته‌نیا ڕێنوێنی ڕێڕه‌وان
ئاوی چاوم ڕشته‌سه‌ر رێگه‌ی ئه‌وان

یا وه‌ها به‌، مه‌قسه‌دی خۆت ون بکه‌ی
یا له‌ خۆڕا مه‌بڕه‌ ڕێی پێچ و گه‌وان

غه‌زه‌ل: جامی جه‌م
حافزی شیرازی
.


ساڵه‌های ساڵ، دڵ له‌ من، جامی جه‌می داوا ده‌کرد
خۆی که‌ بووی، داوای له‌ بیانی ئه‌وسه‌ری دونیا ده‌کرد

تۆڵه‌ی جودایی
ســــاقیا، ڕووم تێکه‌وه‌، ڕووم تێکه‌وه
‌نه‌خته‌ نه‌خته‌، نامه‌وێ بۆم تێكه‌وه

لێم مه‌پرسه‌ کێم؟ چ کاره‌م کوێنده‌ریم؟
لێم گه‌ڕێ چیم هه‌نده‌ریم یا موشته‌ریم؟

غه‌زه‌ل: زیندانی ئه‌وین
پێشکێشی هاوڕێیه‌کی خۆشه‌ویست بێ که‌ نامه‌ و نووسراوه‌که‌ی بوو به‌ هۆی هه‌وێنی ئه‌و غه‌زه‌له‌:


تا که‌ به‌ژنت باده‌ده‌ی، چۆن چه‌شنی لاولاوت نه‌بم؟
یا که‌ ده‌دوێی، مه‌ستی زار و عه‌تری هاڵاوت نه‌بم؟

شه‌ش چوارینه‌
• ڕه‌وانشاد: عومه‌ر سوڵتانی (وه‌فا)

ئه‌تۆ په‌رژینی باغ و ده‌شتی تاســــــه‌‌ی
ئه‌تۆ بۆنی بزه‌ و عه‌تری هه‌ناســــــــه‌‌ی
ئـــــــــه‌تۆ خه‌رمانی هه‌ور و مۆمی یادی
گوڵی، به‌ندی دڵی، که‌وباڕی تاســــــه‌‌ی

دڵم به‌ باغچه‌ ده‌سووتێ
فروغ فه‌روخزاد
.

که‌س به‌ فکری گوڵان نییه
که‌س به‌ فکری ماسییان نییه‌
که‌س نایه‌وێ
باوه‌ڕبکا که‌ باغچه‌ خه‌ریکه‌ ده‌مرێ
که‌ دڵی باغچه‌ له‌ ژێر هه‌تاودا هه‌ڵمساوه‌
که‌ زه‌ینی باغچه‌ خه‌ریکه‌ ئارام ئارام

ڕاستکردنه‌وه‌ی شێعره‌کانی سه‌یفولقوزات
(به‌شی 3):
شێعری ژماره‌(2)، (3) و(4)

گرینگی و بایه‌خی شێعری ژماره‌(2) واته‌: (کوردینه‌ تاکه‌ی..) له‌وه‌دایه‌ که‌ ڕێبازی سیاسی خه‌باتی گه‌لی کورد به‌ گشتی و، بنه‌ماڵه‌ی قازی به‌تایبه‌تی له‌و سه‌رده‌مه‌ی کوردستانی ڕۆژهه‌ڵاتی تێدا ره‌نگدراوه‌ته‌وه‌.

غه‌زه‌ل: حافزی شیرازی
ئه‌وه‌م قه‌ولێکی کــــــــۆنه‌ و، فتوای پیری موغانه‌
که "مه‌ی حه‌رامه‌ بۆ وه‌ی نه‌یبێ یاری گیانانه‌!"

من قه‌حبه‌م
شێعڕ: باران میلان(ژنه‌ شاعیری کورد)
وه‌رگێڕانه‌وه‌ له‌ زمانی فارسییه‌وه‌: هێدی

«كورد» وه‌ك دوڕدانه‌ له‌ ده‌ریای شێعری حافز دا
لێدوان و باسكردن ده‌رباره‌ی بیر و بۆچوونی حافز، چ وه‌ك شاعیرێكی وردبین و خه‌یاڵپه‌رداز، چ وه‌ك مرۆڤێكی ڕه‌ند و ئینساننه‌واز كارێكی سووك و ئاسان نییه‌، ئه‌ویش ئه‌و حافزه‌ی كه‌ دوای تێپه‌ڕبوونی شه‌ش سه‌ده‌، ئێستاش فكر و زیكری گه‌لێك له‌ حافزشناسانی ناوه‌وه‌ و ده‌روه‌ی به‌ خۆوه‌ خه‌ریك كردووه‌ و،

غه‌زه‌ل: حافزی شیرازی
دڵه‌ی هاوسه‌فه‌ر! به‌ختی له‌ سه‌رخێرانت به‌سه‌
شنه‌ی به‌هه‌شتی شیراز، په‌یکی ڕێزانت به‌سه‌

مانگی قونهه‌ڵکڕێنه*
‌هێمن

هــــــــــه‌وڵێ مه‌ده‌ میوان نه‌ڕۆن
نه‌ برینجی شك ده‌به‌ی نه‌ ڕۆن
میوان قــــــــــاقڕبوون تێرناخۆن
کـــــــــــــــــوا ڕۆژی بێنه‌بێنه‌یه‌؟
مـــــــــــــــانگی قونهه‌ڵکڕێنه‌یه‌!

وڕێنەی ڕۆژوو
هێمن

ئەمن ئەوڕۆکە پەیدام کردووە بۆخۆم یەکی دیکە
بڕۆ خوێڕی! نەکەی تۆ بێیە ئەو جێی ژوانە چی دیکە

غه‌زه‌ل: چاكه‌ نابینم
حافزی شیرازی
.
.
چاكه‌ نابینم له‌ كه‌سدا، چاكه‌كاران بوونه‌چی؟
بۆ نه‌ما دۆستایه‌تی، هاواڵ و یاران بوونه‌چی؟

میعراجی شاعیرانه‌
له‌ خه‌ونمدا شه‌وێ بۆ چه‌ند سه‌عاتێ
ملم نا به‌ر ڕێگای هات و نه‌هاتێ
به‌ باڵی بایه‌ ئاوابووم له‌ عه‌ردی
نه‌وه‌ستام تا نزیك پردی سیڕاتێ

غەزەل(خومی مەی): حافزی شیرازی
‌گه‌رچی به‌ ئاوری دڵ، وه‌ک خومی مه‌ی له‌جۆشم
مۆرم له‌ لێو دراوە و خوێن ده‌خۆم و، خـــــه‌مۆشم

جۆره‌کانی کێش (وه‌زن) له‌ شێعری «نالی»دا
• س. چ. هێرش

له‌و زنجیره‌ نووسراوه‌یه‌دا به‌ گوێره‌ی توانا هه‌وڵ دراوه‌ ته‌واوی ئه‌و کێش(وه‌زن)انه‌ی که‌ «نالی» بۆ گوتنی شێعره‌کانی، که‌ڵکی لێوه‌رگرتوون یان ده‌کاری هێناون ده‌ستنیشان بکرێن.

گیانه‌كه‌م
گیانه‌كه‌م
نامه‌كه‌تم كاتێك پێگه‌یشت كه‌ زۆر خه‌مناك و په‌رێشان بووم. دڵم زۆر شكابوو، له‌ گیانی خۆم بێزار بووم.

باخــــــه‌وان
حافزی شیرازی

گــــــه‌ر له‌گه‌ڵ گوڵ پێنچ ڕۆژێ، باخــــــه‌وان دوانی ده‌وێ
چه‌شنی بولبول، سه‌برو جـــــه‌وری دڕكی هیجرانی ده‌وێ

نه‌ورۆز
نـــــــــــــــــه‌ورۆز ڕه‌مزی سروشته‌
ڕۆژی ژیـــــــــــــــــــــانه‌وه‌ی گشته‌